Maisusulat ko sa Gabing Ito

Maisusulat ko sa Gabing Ito
Salin ni Reya Bato


Maisusulat ko sa gabing ito
ang pinakamapanglaw na berso.

Isusulat, halimbawa: “ang bituin
ay nagsabog, asul at nangangatog.”

Umaawit ang hanging
lumiligid sa langit.

Maisusulat ko sa gabing ito
ang pinakamapanglaw na berso.

Inibig ko siya, at inibig
din niya ako minsan.

Sa gabing ganito, nakakulong siya sa aking bisig.
Hinahagkan sa silong ng walang-hanggang langit.

Inibig niya ako, at inibig
ko rin siya minsan.

Paanong hindi ako mabibihag
sa kalaliman ng payapa niyang mga mata?

Maisusulat ko sa gabing ito
ang pinakamapanglaw na berso.

Magunitang hindi ko na siya kapiling.
Madamang wala na siya sa akin.

Madinig ang lawig ng gabi,
mas lumalawig ngayong hindi siya kaniig.

Ang mga berso ay bumagtas sa diwa
gaya ng hamog sa talahib

Ano pa ang silbi kung hindi siya
napanatili ng aking pag-ibig?

Ang bituin ay nagsabog sa dilim
at wala na siya akin.

Iyon lamang. May umaawit sa ilang. Sa ilang.
Diwa ko ay lutang sa kanyang paglisan.

Pilit pa rin siyang hahagilapin ng aking paningin
na animo muli siyang lilitaw sa aking harapan

Ang puso ko ay nangungulila
at sa tabi ko siya ay wala.

Walang nagbago sa gabing nagpapapusyaw
sa kakahuyan. Tayo, tayo ang nagbago.

Hindi ko na siya mahal, tiyak ko,
ngunit minahal ko siya nang totoo.

Nawa’y dalhin sa kanya ng hangin
ang aking mga hinaing.

Angkin ng iba. Siya ay magiging angkin ng iba.
Ang kayang mga halik, tinig, ang katawang
balingkitan, at mga titig na walang hanggan.

Hindi ko na siya mahal, tiyak ko, mahal pa rin
siguro. Mabilis ang umibig, mabagal ang lumimot.

‘Pagkat sa gabing ganito, siya ang aking nasa bisig.
Diwa ko ay hindi masumpungan sa kanyang paglisan.

Bagaman, baka ito na ang huling kirot na siya
ang may dulot, at huling tulang sa kanya hinubog

18-Setyembre-2013

…and I summoned all my courage to translate this legendary poem of Neruda. I hope he will not raise from the dead with my impertinence.


Orihinal na Akda:

Tonight I can write the saddest lines.

Write, for example, 'The night is starry and the stars are blue and shiver in the distance.'

The night wind revolves in the sky and sings.

Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.

Through nights like this one I held her in my arms.
I kissed her again and again under the endless sky.

She loved me, sometimes I loved her too.
How could one not have loved her great still eyes.

Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her. To feel that I have lost her.

To hear the immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to the pasture.

What does it matter that my love could not keep her.
The night is starry and she is not with me.

This is all. In the distance someone is singing. In the distance.
My soul is not satisfied that it has lost her.

My sight tries to find her as though to bring her closer.
My heart looks for her, and she is not with me.

The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that's certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another's. She will be another's. As she was before my kisses.
Her voice, her bright body. Her infinite eyes.

I no longer love her, that's certain, but maybe I love her.
Love is so short, forgetting is so long.

Because through nights like this one I held her in my arms
my soul is not satisfied that it has lost her.

Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her.

Babala – Magsusuot Ako ng Lila Kung Ako Ay Lipas Na

BABALA – MAGSUSUOT AKO NG LILA KUNG AKO’Y LIPAS NA
ni Reya Bato

(Salin sa Warning - When I Am an Old Woman I Shall Wear Purple ni Jenny Joseph)


Magsusuot ako ng lila
kung ako ay lipas na
may ternong sumbrerong
pula na baduy sa panlasa.

Sustento ay sa kandila,
guwantes at serbesa
mapupunta, at sasabihing,
wala ng pera para sa mantikilya.

Uupo sa aspalto kung hapo,
sasabsabin ang mga patikim,
at ang mga alarma ay pipindutin,
ang baston ay sa barindilya
padadaanin , at aking babawiin
ang mga ginawang pagtitimpi
sa nakalipas na sandali.

Sa ulan ay lalabas nang walang
tsinelas, pipitas ng mga bulaklak
sa hardin ng may hardin
at ang pagdura ay papraktisin.

Maari na ring kalimutan ang diyeta
at lumulon ng tatlong librang
longganisa o buong linggong
kumain ng tinapay at atsara.
May rason na rin para mangolekta
ng bolpen, lapis, mani,
at anik-anik sa kahita.

Ngunit sa ngayon, kailangan
munang maging huwaran
sa mga kabataan, manamit
ng kapita-pitagan, at magbasa
ng pahayagan, magbayad ng renta
at hindi magmura at maghanda
ng salo-salo sa mga kakilala.

Ngunit nararapat yatang
ako ay magsanay na
nang hindi na magtaka ang iba
kapag ako ay lipas na at suot ay lila.


28th August 2011

Original Text:

Warning - When I Am an Old Woman I Shall Wear Purple
By Jenny Joseph


When I am an old woman, I shall wear purple
with a red hat that doesn't go, and doesn't suit me.
And I shall spend my pension on brandy and summer gloves
and satin candles, and say we've no money for butter.
I shall sit down on the pavement when I am tired
and gobble up samples in shops and press alarm bells
and run my stick along the public railings
and make up for the sobriety of my youth.
I shall go out in my slippers in the rain
and pick the flowers in other people's gardens
and learn to spit.


You can wear terrible shirts and grow more fat
and eat three pounds of sausages at a go
or only bread and pickles for a week
and hoard pens and pencils and beer nuts and things in boxes.


But now we must have clothes that keep us dry
and pay our rent and not swear in the street
and set a good example for the children.
We must have friends to dinner and read the papers.
But maybe I ought to practice a little now?
So people who know me are not too shocked and surprised
When suddenly I am old, and start to wear purple.

Kung Ako ay Lilimutin Mo

Kung Ako ay Lilimutin Mo

ni Reya Bato

(salin sa 'If You Forget Me' ni Pablo Neruda)



Para kay R...



Hayaan mong ulitin ko

ang bagay na

malaon mo nang alam:

ang aninang ng abuhing buwan,



ang makupad na pag-usad

ng dilim sa labas,

ang pagkatibag ng abo

sa tuwi kong paghipo



o ang gaspang ng kahoy

na nakagatong sa apoy,

lahat ng iyon ay tinatangay

ako sa iyo, animong ang lahat:



ang samyo, ang liwanag,

ang mga metal, ay maliliit

na bangkang naglalayag

patungo sa iyong malilit



na pulo. Ngunit kung

unti-unti ang pag-ibig

mo sa akin ay mapawi,

sa puso ko ay hindi



ka na rin lalagi.

Kung sa isang iglap

ako ay iyong malimot,

huwag mo na akong hanapin pa



sapagkat limot na rin kita.

Kung iyong biglang maisip

na sadyang nakakainip

at nakakasira ng bait



ang paghihintay sa pag-ikit

ng aking buhay papalapit

sa iyo at magpas’ya ka

na ako ay iwan mo



sa pampang na aking pinagmulan,

iyong tandaan, sa oras na iyon

ay dahan-dahan kong ibibitaw

ang aking mga kamay



at lalayo sa iyo. Ngunit kung

sa bawat sandali ay walang

alinlangan mong maramdaman

na ikaw ay sa akin laan,



kung sa bawat araw

ako ang sanhi ng ngiti sa

iyong mga labi, ah aking mahal,

walang mawawala ni mapapawi,



ang pag-ibig ko ay muli’t muling

magniningas, sa mga bisig mo ako

ay hindi aalpas hanggang ang

pagmamahal mo ay hindi kumukupas.



14th February 2011



Original Text:



I want you to know

one thing.



You know how this is:

if I look

at the crystal moon, at the red branch

of the slow autumn at my window,

if I touch

near the fire

the impalpable ash

or the wrinkled body of the log,

everything carries me to you,

as if everything that exists,

aromas, light, metals,

were little boats

that sail

toward those isles of yours that wait for me.



Well, now,

if little by little you stop loving me

I shall stop loving you little by little.



If suddenly

you forget me

do not look for me,

for I shall already have forgotten you.



If you think it long and mad,

the wind of banners

that passes through my life,

and you decide

to leave me at the shore

of the heart where I have roots,

remember

that on that day,

at that hour,

I shall lift my arms

and my roots will set off

to seek another land.



But

if each day,

each hour,

you feel that you are destined for me

with implacable sweetness,

if each day a flower

climbs up to your lips to seek me,

ah my love, ah my own,

in me all that fire is repeated,

in me nothing is extinguished or forgotten,

my love feeds on your love, beloved,

and as long as you live it will be in your arms

without leaving mine.

Gaano Kita Kamahal

Gaano Kita Kamahal?

(salin sa Sonnet 43: How Do I Love Thee

Elizabeth Barrett Browning)

ni Reya Bato



Gaano kita kamahal? Hayaan mong

ilahad ko ang mga paraan. Minamahal

kita sa lalim, lawak, at lawig

na kayang abutin ng kaluluwa,

kung ang kamalaya’y naglaho na

sa pagwawakas ng Pag-iral at minimithing

Pagpapala. Minamahal kita sa antas

ng pinakabanayad na pangangailangan

ng bawat araw, sa umaga ni sa gabi.

Minamahal kita nang malaya, tulad

ng pakikipagbatá sa Karapatan;

Minamahal kita nang dalisay gaya

ng pagbibigay puri sa Maykapal.

Minamahal kita kalakip ng sidhi

ng mga nakaraang pighati, kasama

ng aking mga pananamplataya sapul

nang pagkabata. Minamahal kita nang

may pag-ibig na tila aking naiwala,

minamahal kita sa bawat hininga, ngiti,

at luha! At kung Kanyang hihirangin,

ikaw ay lalo ko pang iibigin sa oras

na ang buhay ko ay pawiin.





22nd December 2010





Original Text





How do I love thee? Let me count the ways.

I love thee to the depth and breadth and height

My soul can reach, when feeling out of sight

For the ends of Being and ideal Grace.

I love thee to the level of everyday's

Most quiet need, by sun and candlelight.

I love thee freely, as men strive for Right;

I love thee purely, as they turn from Praise.

I love thee with the passion put to use

In my old griefs, and with my childhood's faith.

I love thee with a love I seemed to lose

With my lost saints,—I love thee with the breath,

Smiles, tears, of all my life!—and, if God choose,

I shall but love thee better after death.

Kwentong Barbero

Kwentong Barbero
(salin sa tula ni Russell Edson)
ni Reya Bato

Hala, ang sabi ng barbero
nang magupit ang tenga ng isang parokyano.

Sa lugon ng buhok ito lumagpak
para tuloy itong sanggol na bagong panganak.
Mabuting tenga ito tiyak
bumagsak nang walang kapugak-pugak

Hindi, sabi ng parokyano,
matutuli ito masyado

Sinubukan ko minsang maglagay ng mitsa
nang makapakinig naman ako ng musika
ngunit nang ito’y sindihan ko na
ulo, singit at kilikili ko ay nasunog
sumiklab pa ang apoy sa magubat na kanunog
pakiramdan ko tuloy isa akong santo
akala naman ng iba ako’y isang henyo.
Sabi ng barbero, buti na lang at nakalusot ako
ngunit di kita mapapauwi na iisa ang tenga
labag ito sa batas ng simetria
kailangan kong tanggalin ang isa pa
pero huwag kang mag-alala
ito rin ay isang disgrasya.

Siguraduhin mong ito’y di mo sinadya
ayokong magupit mo ako nang kusa
baka lalamunan mo ay malaslas kong bigla
pero sisiguraduhin ko ring hindi ko iyon tangka. #

Para sa orihinal na teksto, pakiclick ito.

Maligayang Pagdating

Maligayang Pagdating
ni Reya Bato
(salin sa Welcome Here ni Liam Wilkinson)
Ika-7 ng Mayo 2010

Pakinggan ang aking pagkasuklam
sa mga bersong lumitaw noong
gabing nagdaan. Hangad nila’y
mangkok ng aking pagkalugod

habang ginagawa nilang kubeta
ang pilas ng papel na inilabas ko
sa kanila. Hayaan ninyong
ibida ko ang alibadbad na

aking nadama sa magdamag
na pag-iiskoba ng duming naiwan
sa sala. Sa bawat singit-singit
ng mga palugit, may mga nakasingit

na hulagway at pagwawangis.
Dinggin ang aking pagdusta
sa aking mga bwisita, sa bahay
ko ay ni wala silang itinira

kundi ang umaalingawngaw
na aliw-iw at nakakaaliw na
mga salitain na animo’y alingasaw
na naiwan sa pahinang palikuran.


Orihinal na Teksto:

dito