Kung Ako ay Lilimutin Mo

Kung Ako ay Lilimutin Mo

ni Reya Bato

(salin sa 'If You Forget Me' ni Pablo Neruda)



Para kay R...



Hayaan mong ulitin ko

ang bagay na

malaon mo nang alam:

ang aninang ng abuhing buwan,



ang makupad na pag-usad

ng dilim sa labas,

ang pagkatibag ng abo

sa tuwi kong paghipo



o ang gaspang ng kahoy

na nakagatong sa apoy,

lahat ng iyon ay tinatangay

ako sa iyo, animong ang lahat:



ang samyo, ang liwanag,

ang mga metal, ay maliliit

na bangkang naglalayag

patungo sa iyong malilit



na pulo. Ngunit kung

unti-unti ang pag-ibig

mo sa akin ay mapawi,

sa puso ko ay hindi



ka na rin lalagi.

Kung sa isang iglap

ako ay iyong malimot,

huwag mo na akong hanapin pa



sapagkat limot na rin kita.

Kung iyong biglang maisip

na sadyang nakakainip

at nakakasira ng bait



ang paghihintay sa pag-ikit

ng aking buhay papalapit

sa iyo at magpas’ya ka

na ako ay iwan mo



sa pampang na aking pinagmulan,

iyong tandaan, sa oras na iyon

ay dahan-dahan kong ibibitaw

ang aking mga kamay



at lalayo sa iyo. Ngunit kung

sa bawat sandali ay walang

alinlangan mong maramdaman

na ikaw ay sa akin laan,



kung sa bawat araw

ako ang sanhi ng ngiti sa

iyong mga labi, ah aking mahal,

walang mawawala ni mapapawi,



ang pag-ibig ko ay muli’t muling

magniningas, sa mga bisig mo ako

ay hindi aalpas hanggang ang

pagmamahal mo ay hindi kumukupas.



14th February 2011



Original Text:



I want you to know

one thing.



You know how this is:

if I look

at the crystal moon, at the red branch

of the slow autumn at my window,

if I touch

near the fire

the impalpable ash

or the wrinkled body of the log,

everything carries me to you,

as if everything that exists,

aromas, light, metals,

were little boats

that sail

toward those isles of yours that wait for me.



Well, now,

if little by little you stop loving me

I shall stop loving you little by little.



If suddenly

you forget me

do not look for me,

for I shall already have forgotten you.



If you think it long and mad,

the wind of banners

that passes through my life,

and you decide

to leave me at the shore

of the heart where I have roots,

remember

that on that day,

at that hour,

I shall lift my arms

and my roots will set off

to seek another land.



But

if each day,

each hour,

you feel that you are destined for me

with implacable sweetness,

if each day a flower

climbs up to your lips to seek me,

ah my love, ah my own,

in me all that fire is repeated,

in me nothing is extinguished or forgotten,

my love feeds on your love, beloved,

and as long as you live it will be in your arms

without leaving mine.

Gaano Kita Kamahal

Gaano Kita Kamahal?

(salin sa Sonnet 43: How Do I Love Thee

Elizabeth Barrett Browning)

ni Reya Bato



Gaano kita kamahal? Hayaan mong

ilahad ko ang mga paraan. Minamahal

kita sa lalim, lawak, at lawig

na kayang abutin ng kaluluwa,

kung ang kamalaya’y naglaho na

sa pagwawakas ng Pag-iral at minimithing

Pagpapala. Minamahal kita sa antas

ng pinakabanayad na pangangailangan

ng bawat araw, sa umaga ni sa gabi.

Minamahal kita nang malaya, tulad

ng pakikipagbatá sa Karapatan;

Minamahal kita nang dalisay gaya

ng pagbibigay puri sa Maykapal.

Minamahal kita kalakip ng sidhi

ng mga nakaraang pighati, kasama

ng aking mga pananamplataya sapul

nang pagkabata. Minamahal kita nang

may pag-ibig na tila aking naiwala,

minamahal kita sa bawat hininga, ngiti,

at luha! At kung Kanyang hihirangin,

ikaw ay lalo ko pang iibigin sa oras

na ang buhay ko ay pawiin.





22nd December 2010





Original Text





How do I love thee? Let me count the ways.

I love thee to the depth and breadth and height

My soul can reach, when feeling out of sight

For the ends of Being and ideal Grace.

I love thee to the level of everyday's

Most quiet need, by sun and candlelight.

I love thee freely, as men strive for Right;

I love thee purely, as they turn from Praise.

I love thee with the passion put to use

In my old griefs, and with my childhood's faith.

I love thee with a love I seemed to lose

With my lost saints,—I love thee with the breath,

Smiles, tears, of all my life!—and, if God choose,

I shall but love thee better after death.

Tonight I can write uncertain lines. Write for example,

Tonight I can write uncertain lines. Write for example,

by Reya Bato





Under the gray sky

that is about to cry,

the lady



--whose heart

is rumbled

with thunder

and is ripped

by lightning--



hurries by

to keep herself dry. #





24th September 2010

A Prose Poetry: Mga Bagay na Hinahangad

A Prose Poetry: Mga Bagay na Hinahangad (salin sa Desiderata)


ni Reya Bato

Ika-25 ng Agosto 2010; 9:52 pm


Mamuhay nang payapa sa gitna ng ingay at pagiging abala. Tandaan: May kapayapaan sa katahimikan. Hangga’t maaari, ipamalagi ang mabuting samahan sa sangkatauhan.

Ipahayag ang katotohanan nang payapa at malinaw; pakinggan ang iba, maging ang mapurol at mangmang ay may istorya. Mangilag sa taong maingay at palaaway. Pagkayamot ng kaluluwa ang dulot nila.

Huwag ihambing ang sarili sa iba, hatid nito ay yabang at pagdaramdam; pagka’t sa tuwina, may makakasalamuha kang mas mababa sa iyo o mas hihigit pa.

Ikalugod ang mga natamong tagumpay at mga nabuong plano. Manatiling interesado sa iyong trabaho, gaano man kababa; ito ay pag-aaring mananatili sa pabago-bagong pag-inog ng palad ng panahon.

Maging listo sa usaping pangnegosyo, sapagkat ang mundo ay puno ng panloloko. Ngunit huwag hayaan takpan nito ang mata mo sa kabutihan; maraming tao ang nagsisikap upang maging dakilang huwaran at kahit saanman ang buhay ay lipos ng kabayanihan.

Magpakatotoo. Huwag magkunwa ng pagsinta. Ni huwag maging mapang-uyam sa pagmamahal, pagka’t sa mukha ng pagkatigang at kabiguan, ito ay wangis ng damong nagtatagal. Unawain ang aral ng mga araw, madingal na ipahinuhod ang sigla ng kabataan.

Patatagin ang kalooban upang sa pagdating ng kasawian ito ang iyong magiging matibay na pananggalang. Iwasang mabagabag ng madidilim na sapantaha. Karamihan sa pangamba ay nagmumula sa kalungkutan at pagkapatâ.

Sa kabila ng kapaki-pakinabang na disiplina, maging mapagbigay sa iyong sarili. Ikaw ay anak ng santinakpan. Kaparis ng mga puno at mga bituin; ikaw din ay may karapatang mamalagi. Malinaw man sa iyo o hindi, walang alinlangang na ang santinakpan ay namumukadkad ayon sa nakasaad.

Kaya’t maging payapa sa piling ng Maykapal, sinuman Siya sa iyong kamalayan. Anuman ang iyong pagbabatâ at pagnanasa, maging sa ingay ng kaguluhan, ipanatili ang kapayaan sa iyong buhay. Sa gitna ng panlilinlang, pagkapagal, at mga nasirang mithiin, ang ating daigdig ay kaibig-ibig pa rin.

Magalak. Magsumikap maging masaya.#


Orihinal na Teksto:

Desiderata by Max Ehrmann


Go placidly amid the noise and haste,
and remember what peace there may be in silence.
As far as possible without surrender
be on good terms with all persons.
Speak your truth quietly and clearly;
and listen to others,
even the dull and the ignorant;
they too have their story.


Avoid loud and aggressive persons,
they are vexations to the spirit.
If you compare yourself with others,
you may become vain and bitter;
for always there will be greater and lesser persons than yourself.
Enjoy your achievements as well as your plans.


Keep interested in your own career, however humble;
it is a real possession in the changing fortunes of time.
Exercise caution in your business affairs;
for the world is full of trickery.
But let this not blind you to what virtue there is;
many persons strive for high ideals;
and everywhere life is full of heroism.


Be yourself.
Especially, do not feign affection.
Neither be cynical about love;
for in the face of all aridity and disenchantment
it is as perennial as the grass.


Take kindly the counsel of the years,
gracefully surrendering the things of youth.
Nurture strength of spirit to shield you in sudden misfortune.
But do not distress yourself with dark imaginings.
Many fears are born of fatigue and loneliness.
Beyond a wholesome discipline,
be gentle with yourself.


You are a child of the universe,
no less than the trees and the stars;
you have a right to be here.
And whether or not it is clear to you,
no doubt the universe is unfolding as it should.


Therefore be at peace with God,
whatever you conceive Him to be,
and whatever your labors and aspirations,
in the noisy confusion of life keep peace with your soul.


With all its sham, drudgery, and broken dreams,
it is still a beautiful world.
Be cheerful.
Strive to be happy.

Ang Isda (Halaw sa The Fish ni Elizabeth Bishop)

Ang Isda (Halaw sa The Fish ni Elizabeth Bishop)
ni Reya Bato

Ika-7 ng Agosto 2010
03:47 PM

Mula buntot hanggang ulo
nakadikit ang mahahaba’t
makikitid na piraso
ng kanyang kayumangging
katad, katulad
ng lipas na pilas
ng papel na pandingding,
ang dibuho sa papel
ay kulay San Antonio:
hugis ng madungis na rosas
na namumukadkad, makupad
na pinapawi ng mahabang
sandali. May batik-batik
na mga taliptip, pinong
sabog-sabog na apog,
at pinamumugaran
ng maliliit at puting
kutong-dagat.
May gayak pa itong
dalawa o tatlong
luntiang trapo ng damo.


Excerpt from “The Fish” by Elizabeth Bishop

… Here and there
his brown skin hung in strips
like ancient wallpaper,
and its pattern of darker brown
was like wallpaper:
shapes like full-blown roses
stained and lost through age.
He was speckled with barnacles,
fine rosettes of lime,
and infested
with tiny white sea-lice,
and underneath two or three
rags of green weed hung down…

Elpis

Elpis*
by Reya Bato
25th July 2010
3:55 pm

Elpis rose and took a peep
when he saw me roused from
my sleep, he tagged along
when I left my bed and spied
as I toasted my bread, he took
a seat as I read the broadsheet,
and drove with me to the office,
he trailed along as I accomplished
all my duties and responsibilities,
bumping and scuffing as he went
after my track, whispering wishes,
plans, and dreams, offering positive
thinking or prolonging my suffering.
As the day progressed, he was sorely
wounded. The condition remained
unchanged, the universe did not
conspire to acquire the heart's
desire. At the end of the day,
Elpis passed away. Tomorrow,
he would revive again with promises
to rejuvenate my wishes or lies
to conceal the truth that I despise.


*Elpis personifies hope in Greek mythology.

Kwentong Barbero

Kwentong Barbero
(salin sa tula ni Russell Edson)
ni Reya Bato

Hala, ang sabi ng barbero
nang magupit ang tenga ng isang parokyano.

Sa lugon ng buhok ito lumagpak
para tuloy itong sanggol na bagong panganak.
Mabuting tenga ito tiyak
bumagsak nang walang kapugak-pugak

Hindi, sabi ng parokyano,
matutuli ito masyado

Sinubukan ko minsang maglagay ng mitsa
nang makapakinig naman ako ng musika
ngunit nang ito’y sindihan ko na
ulo, singit at kilikili ko ay nasunog
sumiklab pa ang apoy sa magubat na kanunog
pakiramdan ko tuloy isa akong santo
akala naman ng iba ako’y isang henyo.
Sabi ng barbero, buti na lang at nakalusot ako
ngunit di kita mapapauwi na iisa ang tenga
labag ito sa batas ng simetria
kailangan kong tanggalin ang isa pa
pero huwag kang mag-alala
ito rin ay isang disgrasya.

Siguraduhin mong ito’y di mo sinadya
ayokong magupit mo ako nang kusa
baka lalamunan mo ay malaslas kong bigla
pero sisiguraduhin ko ring hindi ko iyon tangka. #

Para sa orihinal na teksto, pakiclick ito.